Zastąpienie korzenia aortalnego autoprzeciwcem płucnym u dzieci i młodych dorosłych z chorobą zastawki aortalnej ad

Najczęściej wskazywaną operacją była zastawka dwupłatkowa, obecna u 23 pacjentów. Większość tych zaworów była silnie zwapniała; dwóch z tych pacjentów miało również tętniaki aorty wstępującej, które zastąpiono przeszczepami dakronowymi. Czterech pacjentów miało niedomykalność zastawki aortalnej spowodowaną chorobą reumatyczną serca, u trzech wystąpiło infekcyjne zapalenie wsierdzia, a u trzech wystąpiła niewydolność uprzednio wprowadzonej bioprotezy świń lub zastawki mechanicznej. Jeden z 33 pacjentów wcześniej poddany balonowej plastyki zastawek, a 8 przeszło jedną lub więcej operacji na zastawce aortalnej. Pacjenci byli w większości zdrowi i ogólnie mieli dobrą funkcję lewej komory. Średnia funkcjonalna klasa czynnościowa New York Heart Association wyniosła 2,2 (w 4-punktowej skali, przy czym oznacza brak objawów, a 4 wskazuje objawy w spoczynku). Ocena przedoperacyjna
Wszyscy pacjenci przeszli przedoperacyjne cewnikowanie lewej tętnicy wieńcowej i arteriografię wieńcową w celu oceny ciężkości choroby zastawki aortalnej i dysfunkcji lewej komory, określenia wielkości i umiejscowienia tętnic wieńcowych oraz określenia wielkości i liczby odgałęzień perforacji proksymalnej przegrody przedniej zstępującej tętnicy wieńcowej. Gałęzie te muszą być chronione podczas usuwania zastawki płucnej i sąsiedniego mięśnia sercowego prawej komory, aby zapobiec zawałowi przegrody komorowej13. Zidentyfikowano również duże gałęzie stożka prawej tętnicy wieńcowej, które mogą łączyć się z przednim układem zstępującym i które mogą być uszkodzone podczas usuwania korzenia płucnego.
Procedura operacyjna
Śródoperacyjne dwu-wymiarowe przełykowe i echokardiograficzne badanie dopplerowskie przeprowadzono u większości pacjentów przed rozpoczęciem krążenia pozaustrojowego, aby określić średnicę pierścienia i zatoki korzenia płucnego oraz ocenić kompetencje zastawki płucnej. Zmierzono także wielkość pierścienia aortalnego i zatok aorty. W żadnym z pacjentów nie stwierdzono niedopasowań wielkości od 2 do 3 mm między korzeniami aorty i płuc lub więcej niż trywialnej niedomykalności zastawki płucnej. Pacjentów z poszerzeniem korzenia aorty nie uznano za kandydatów do tej procedury.
Rysunek 1. Rysunek 1. Schematyczne przedstawienie procedury operacyjnej. Najpierw wycina się zastawkę aortalną i sąsiednią aortę, pozostawiając guziki tkanki aorty otaczające tętnice wieńcowe (panel A). Zawór płucny, z niewielkim brzegiem mięśnia prawej komory i główną tętnicą płucną, również został wycięty. Następnie autoprzeszczep płucny przyszywa się do pierścienia aortalnego i dystalnej aorty, a tętnice wieńcowe są przymocowane do otworów w tętnicy płucnej (Panel B). Następnie przeszczepia się allograft korzeni płucny do prawego kanału odpływowego (Panel C).
Technikę wycinania korzenia płucnego i jego implantacji do korzenia aorty przedstawiono na rycinie 1. 14. Procedurę przeprowadzono podczas okresu pomostowania krążeniowo-płucnego, który wynosił średnio 199 minut (zakres od 105 do 286).
[hasła pokrewne: porażenie nerwu strzałkowego, spłycona lordoza lędźwiowa, oponiak objawy ]