Zastąpienie korzenia aortalnego autoprzeciwcem płucnym u dzieci i młodych dorosłych z chorobą zastawki aortalnej ad 6

Istnieją również dowody na wzrost autoprzeszczepu, co czyni go atrakcyjną opcją do wymiany zastawki aortalnej u niemowląt i dzieci. Allografty aortalne wszczepiane do korzenia aorty mają charakterystykę hemodynamiczną podobną do charakterystyki autoprzeszczepów płucnych; są one również związane z małą częstością występowania choroby zakrzepowo-zatorowej i zapalenia wsierdzia i nie wymagają stosowania leków przeciwzakrzepowych ani leków przeciwpłytkowych. Jednak zwyrodnienie zastawki i ponowna operacja z powodu uszkodzenia mechanicznego występują częściej u młodszych niż u starszych pacjentów4-6. W doświadczeniu Gerosa i wsp., 9 alloprzeszczepów aortalnych lub płuc, które są wszczepiane do prawego kanału odpływowego w celu zastąpienia wyciętego korzenia płucnego, mają skumulowany stopień swobody w przypadku niewydolności zastawki lub reoperacji przekraczającej 80 procent po 16 latach. Ta swoboda po uszkodzeniu zastawki lub reoperacji jest lepsza od alloprzeszczepów aorty w przewodzie odpływowym lewej komory. Łagodne lub umiarkowane zwężenie lub niekompetencja aloprzeszczepu jest prawdopodobnie lepiej tolerowane w nisko ciśnieniowych liniach odpływu prawej komory niż w lewej przestrzeni odpływu. W związku z tym potrzeba drugiej operacji usunięcia wadliwego lub zdegenerowanego allograftu powinna zostać znacznie zmniejszona lub ewentualnie wyeliminowana, jeśli przeszczep allogeniczny zostanie umieszczony raczej w prawej komorze niż w lewej przestrzeni odpływowej lewej komory.
Główną niepewnością dotyczącą stosowania autoprzeszczepów z korzenia płucnego w pozycji aorty jest możliwość poszerzenia ściany tętnicy płucnej i rozwoju postępującej niedomykalności zastawki w wyniku ciągłej ekspozycji na ciśnienie systemowe. Eksperymentalne badania Gorczyńskiego i wsp.18 wykazały, że ulotki zastawki płucnej mają wytrzymałość na rozciąganie równą lub przewyższającą liczbę ulotek zastawki aortalnej. W modelu krążenia in vitro Weerasena i wsp. 19 zaobserwowali mniejszy spadek ciśnienia na zastawce płucnej przy ciśnieniach systemowych niż przy ciśnieniach i przepływach, które występują w tętnicy płucnej. Co więcej, wzrost ciśnienia miał ograniczony wpływ na regurgitację w tym modelu, a przy najwyższych ciśnieniach większość zaworów płucnych całkowicie się zamknęła, wytwarzając odpowiednią zastawkę19. Ruch do wewnątrz elastycznej ściany tętnicy podczas rozkurczu pochłania energię i zmniejsza dynamiczne obciążenie podczas zamykania19. Warunki te mogą nie występować, gdy tylko zastawka płucna lub zastawka aloprzeszczepowa aortalna zostanie wszczepiona do wnętrza korzenia aorty, bez zatok Valsalvy. Ponadto ściana aorty, do której dołączony jest wolny przeszczep autoprzeszczepu zastawki płucnej lub alloprzeszczep zastawki aortalnej, może być niezgodna i może uniemożliwić optymalne funkcjonowanie płatków zastawki. Może występować również niewspółosiowość klamer i guzów z wolnym przeszczepem, co spowoduje większe obciążenie elementów zastawki. Te odkrycia przemawiają za użyciem całego korzenia płucnego zamiast zastawki płucnej jako substytutu chorej zastawki aortalnej.
Seroczne pomiary echokardiograficzne trzech wymiarów autoprzeszczepów z korzenia płuc u 31 pacjentów nie wykazały zwiększenia wielkości autoprzeszczepu do 48 miesięcy po wymianie zastawki (średni czas obserwacji, 21 miesięcy)
[podobne: spłycona lordoza lędźwiowa, ból w lewym podżebrzu, antygen hbs ujemny ]