Wpływ adsorpcji białek osocza na wydalanie białka u osób po przeszczepie nerki z nawracającym zespołem nerczycowym

Idiopatyczny zespół nerczycowy klinicznie charakteryzuje się ciężkim białkomoczem i może prowadzić do oporności na kortykosteroidy z ogniskową i segmentową stwardnieniem kłębuszków nerkowych oraz w końcowej niewydolności nerek1,2. U 15 do 55 procent pacjentów występuje nawrót zaburzenia po przeszczepieniu nerki3-5. Kilka obserwacji, takich jak wystąpienie nawrotu wkrótce po przeszczepieniu, 6,7 wystąpienie przejściowego zespołu nerczycowego u noworodków noworodków z oporną na kortykosteroidy i cyklosporynę ogniskową i segmentową stwardnienie kłębków nerkowych 8 i indukcję białkomoczu u szczurów, którym wstrzyknięto osocze otrzymane od pacjentów z idiopatycznym zespołem nerczycowym, 9-12, podniosło możliwość, że osocze tych pacjentów zawiera jeden lub więcej czynników, które zwiększają przepuszczalność kłębuszków nerkowych. Czynniki sprzyjające białkomoczu stwierdzono w supernatancie hybrydoma komórek T, gdy skondensowane komórki T uzyskano od pacjentów z idiopatycznym zespołem nerczycowym, ale nie wtedy, gdy uzyskano je od zdrowych osobników13. Ponadto, my i niektórzy inni donosiliśmy, że procedury wymiany osocza wykonywane były wcześnie po nawrocie przejściowo zmniejszonym lub zniesionym białkomoczem, 14-20, chociaż inni autorzy zgłosili brak efektów lub niespójne 27-21. Niedawno donieśliśmy, że adsorpcja ex vivo osocza na wkładach z białkiem A Sepharose zmniejszyła białkomocz u pacjenta, który miał nawrót idiopatycznego zespołu nerczycowego po przeszczepieniu25. Potwierdziliśmy teraz skuteczność tego leczenia u siedmiu dodatkowych pacjentów. Ponadto wykazaliśmy, że materiał eluowany z białka A zmienia przepuszczalność kłębuszków nerkowych po wstrzyknięciu normalnym szczurom. W raporcie tym przedstawiamy wstępne dane wskazujące, że aktywny czynnik (lub czynniki) nie jest immunoglobuliną.
Metody
Adsorpcja białka osocza
Użyliśmy urządzenia do oddzielania osocza (filtr plazmowy PF 2000, Gambro, Mechingen, Niemcy) u siedmiu pacjentów i wirowania (BT798, Dideco, Mirandola, Włochy) u jednego pacjenta, aby dostarczyć osocze do dwóch wkładów adsorpcyjnych (Immuno-absorba, Excorim, Lund, Szwecja) przy maksymalnym przepływie ciągłym 35 ml na minutę. Użyliśmy innej pary wkładów do każdej sesji z każdym pacjentem. Układ adsorpcyjny (Citem 10, Excorim) monitorował przepływ plazmy, elucję związanych białek (przy użyciu 0,13 M cytrynianu sodu, pH 2,2) i procedury przemywania kolumny. Te naboje zawierały 62,5 ml białka A kowalencyjnie związanego z Sepharose, o zdolności wiązania IgG od 20 do 25 mg na mililitr; były wolne od pirogenów, były konserwowane za pomocą 0,1% mertiolanu i przechowywane w temperaturze 4 ° C26. Jedna sesja adsorpcji (jednodniowa) była stosowana do leczenia 2,5 objętości plazmy (wymagającej około 2,5 do 4 godzin, w zależności od wagi pacjenta). Ludzkie immunoglobuliny (Veinoglobulin, Institut Pasteur Merieux, Lyon, France) wstrzyknięto dożylnie pod koniec każdego cyklu. Każdy cykl składał się z dwóch do siedmiu sesji przeprowadzonych w ciągu 10 dni, ponieważ ten schemat dawał skuteczną utratę immunoglobulin (> 95 procent) 27. Przeprowadzono dalsze cykle u niektórych pacjentów, aby potwierdzić skuteczność procedury zmniejszania białkomoczu
[przypisy: antygen hbs ujemny, blok lewej odnogi pęczka hisa, kriokomora przeciwwskazania ]