Wpływ adsorpcji białek osocza na wydalanie białka u osób po przeszczepie nerki z nawracającym zespołem nerczycowym ad

Ponadto trzech pacjentów (Pacjentów 1, 7 i 8) leczonych było wymianą osocza, w której do 1,5 objętości osocza zostało zastąpione roztworem soli uzupełnionym 4-procentową albuminą12. U każdego z tych trzech pacjentów adsorpcję białka przeprowadzono tylko wtedy, gdy efekt wymiany osocza nie był już widoczny. Monitorowanie biochemiczne
Rysunek 1. Rycina 1. Stężenie w surowicy immunoglobulin i albuminy oraz wydalanie białka z moczem podczas i po cyklu adsorpcji białka u pacjenta 1. Pacjent przebył sesje terapeutyczne w dniach 1, 3, 4, 8 i 10. Zmiany w Stwierdzono wcześniej stężenia izotypów immunoglobulin w surowicy27.
Stężenie kreatyniny i albuminy w surowicy oraz wydalanie białka w moczu (określone za pomocą testu kolorymetrycznego za pomocą czerwieni pirogalolowej) mierzono codziennie podczas leczenia. Ponadto mierzono stężenia składników dopełniacza (C3 i C4), IgG, IgA, IgM (określone za pomocą testów immunonefelometrycznych, BNA, Behring, Rueil Malmaison, France) i fibrynogenu w osoczu oraz przeprowadzono testy krzepnięcia krwi przed, podczas i na koniec każdego cyklu. Przykład zmian poziomu albuminy i immunoglobuliny w surowicy podczas cyklu adsorpcji białka przedstawiono na rycinie 1.
Elektroforeza w żelu poliakrylamidowym białek wyeluowanych z białka A
Eluaty z cytrynianem sodu (próbki zawierające 2 do 5 .g białka) naboju z białkiem A zanalizowano przez elektroforezę z dodecylosiarczanem sodu-poliakryloamidem28 na 5 do 15% żeli gradientowych poliakryloamidowych w warunkach redukcji (z 2-merkaptoetanolem) i warunków nieredukujących. Prążki białek i wzorce masy cząsteczkowej wybarwiono solami srebra lub błękitem Coomassie.
Iniekcja białka E usuwa się na szczury
Normalne samce wsobnych szczurów Wistar (175 do 200 g, Charles River, Saint Aubin les Elbeux, Francja) umieszczono w klatkach metabolicznych i pobrano 24-godzinne próbki moczu przez pięć dni. Po dwóch dniach szczurom wstrzyknięto eluaty (z próbek otrzymanych w pierwszych dwóch sesjach), które dializowano intensywnie wobec soli fizjologicznej buforowanej fosforanem i zatężono (stężenie białka, 7,5 mg na mililitr). Grupom od czterech do sześciu szczurów wstrzykiwano dożylnie i dootrzewnowo 2 ml stężonego eluatu dwa razy dziennie przez trzy kolejne dni. Grupom kontrolnym szczurów wstrzyknięto sól fizjologiczną buforowaną fosforanami, eluaty z próbki osocza od pacjenta z błoniastym kłębuszkowym zapaleniem nerek poddanym adsorpcji białka (które nie miało wpływu na wydalanie białka przez pacjenta) lub eluaty zebranych próbek osocza od normalnych osobników przygotowanych w w taki sam sposób jak próbki od pacjentów. Wydalanie z moczem całkowitego białka i albuminy mierzono, odpowiednio, za pomocą kolorymetrii (z czerwonym pirogalolem) i specyficznego oznaczenia immunosorbcyjnego związanego z albuminą szczurów (ELISA). Eluaty próbek od trzech pacjentów (Pacjenci 1, 2 i 8) pięciu badanych pacjentów (Pacjenci 1, 2, 4, 7 i 8) dały odtwarzalny efekt; tylko eluaty związane z największym wydalaniem albumin (te z Pacjentów i 2) były użyte w kolejnych eksperymentach.
ELISA szczurów albuminowych
Płytki immunologiczne zawierające 96 studzienek (Maxisorp, Nunc, Strasbourg, Francja) powlekano przez dwie godziny w 37 ° C próbkami moczu (rozcieńczenie, 1: 100 lub 1: 500) w soli fizjologicznej buforowanej fosforanem
[hasła pokrewne: blimsien, spłycona lordoza lędźwiowa, sklerotyzacja podchrzęstna ]