Leczenie przewlekłego zapalenia wątroby typu D za pomocą interferonu alfa-2a ad 5

W grupie otrzymującej dużą dawkę, pięciu z siedmiu pacjentów z prawidłowym poziomem aminotransferazy alaninowej w surowicy 6 miesięcy po leczeniu nadal wykazywało prawidłowe wartości w całym okresie obserwacji, przez średnio 39 miesięcy (zakres od 36 do 48) po zakończeniu leczenia. Jeden pacjent miał nawrót 7 miesięcy po zakończeniu leczenia, a drugi miał nawrót po 21 miesiącach od zakończenia leczenia. Podczas długoterminowej obserwacji nie zaobserwowano korelacji między wzorcem wartości aminotransferazy alaninowej w surowicy a obecnością lub brakiem surowicy HDV RNA. U trzech z pięciu pacjentów z wartościami aminotransferazy alaninowej, które pozostały prawidłowe, RNA HDV w surowicy było ponownie wykrywalne w ciągu 12 miesięcy po zakończeniu terapii, a następnie było wykrywalne lub niewykrywalne, bez szczególnego schematu, przez cały okres obserwacji. U pozostałych dwóch pacjentów RNA HDV w surowicy nadal był wykrywalny podczas leczenia i przez cały okres obserwacji (Ryc. 1). Zatem, żaden z pacjentów leczonych 9 milionami jednostek interferonu nie wykazywał trwałego klirensu RNA HDV, pomimo długich okresów seronegatywności (zakres, od dwóch do sześciu miesięcy). Żaden z pacjentów leczonych 3 milionami jednostek i żadna z kontroli nie utrzymywała odpowiedzi biochemicznej lub wirusologicznej. Markery serologiczne
Podczas badania nie zaobserwowaliśmy wyraźnej zmiany miana przeciwciał IgG i IgM w antygenach zapalenia wątroby typu delta w żadnej z grup. Oznaczenia HBsAg w surowicy pozostawały pozytywne u wszystkich pacjentów. Neutralizujące przeciwciała przeciwko interferonowi stały się wykrywalne pod koniec leczenia u siedmiu pacjentów otrzymujących 3 miliony jednostek interferonu (50 procent) iu dwóch otrzymujących 9 milionów jednostek (14 procent, p = 0,051), ale w żadnej z kontroli. Pojawienie się tych przeciwciał nie miało znaczącego wpływu na przebieg choroby lub odpowiedź na terapię.
Badania biopsji wątroby
Tabela 3. Tabela 3. Porównanie wyników biopsji wątroby u leczonych pacjentów i nieleczonych kontroli. Średnie całkowite wyniki histologiczne nie różniły się istotnie między trzema grupami badanymi przed rozpoczęciem leczenia. Spośród 28 pacjentów leczonych interferonem o wysokiej lub małej dawce, 26 (93%) zostało poddanych drugiej biopsji wątroby po zakończeniu leczenia, a 22 (79%) przeszło trzecią biopsję średnio osiem miesięcy po zakończeniu leczenie. Ze względów etycznych wykonano tylko dwie biopsje wątroby w nietraktowanych kontrolach. Zatem wyniki biopsji wykonanych podczas obserwacji (średnio, 7 miesięcy po leczeniu) w 11 z 14 kontroli porównano z punktacją dla biopsji wykonanych u leczonych pacjentów zarówno pod koniec leczenia, jak i podczas obserwacji. . Zmiany w całkowitej punktacji między pierwszą i drugą biopsją oraz między pierwszą a trzecią przedstawiono w Tabeli 3. Pacjenci leczeni 9 milionami jednostek interferonu wykazywali znaczną poprawę histologiczną zarówno po zakończeniu leczenia (P = 0,006), jak i podczas obserwacji. -up (P = 0,027) w porównaniu z kontrolami. Różnica między zmianami w całkowitej punktacji dla grup o wysokiej i niskiej dawce nie była znacząca. Jednak zmiany w wynikach dla poszczególnych zmiennych histopatologicznych różniły się istotnie między grupami
[patrz też: citomed torun, porażenie nerwu strzałkowego, suchy zębodół objawy ]