Indukcja choroby przeszczep przeciwko gospodarzowi jako immunoterapii w nawrotowej przewlekłej białaczce szpikowej ad 5

Chociaż ponad 99 procent hematopoezy było pochodzenia dawcy przed 115 dniem (Figura 2), szpik kostny pacjenta pozostawał hipokomórkowy (95 procent tłuszczu) i zależała od transfuzji płytek krwi i krwinek czerwonych. Odzyskanie krwiotwórczej nie nastąpiło do momentu podania szpiku dawcy w dniu 181; była w całkowitej remisji po 558 dniach obserwacji (Ryc. 3). Cytogenetyczne i molekularne odpowiedzi genetyczne
Rysunek 4. Ryc. 4. Prawdopodobieństwo aktuarialne wejścia w molekularną remisję genetyczną. Otwarte diamenty wskazują pacjentów, którzy byli uporczywie dodatni pod względem transkryptów mRNA bcr / abl w czasie obserwacji, oraz pacjentów z solidnymi diamentami w pełnej molekularnej remisji genetycznej podczas obserwacji. Każda gwiazdka oznacza pacjenta, który zmarł. Dwaj pacjenci (pacjenci 4 i 11) mieli kliniczną CML z metafazami dodatnimi dla Ph1 w szpiku i nie wykonywano PCR dla transkryptów mRNA bcr / abl.
Sześciu z ośmiu pacjentów, u których wystąpiła odpowiedź hematologiczna, miało całkowitą remisję cytogenetyczną według analizy krwi i szpiku oraz pełną remisję genetyczną molekularną, co udokumentowano brakiem wykrywalnych transkryptów mRNA bcr / abl. Prawdopodobieństwo aktuarialne wprowadzenia pełnej genetycznej remisji wynosiło 69 procent po medianie obserwacji trwającej 355 dni (zakres od 50 do 709) (ryc. 4). Mediana czasu do wykrycia niewykrywalnego transkrypcji bcr / abl wynosiła 57 dni (zakres od 42 do 116) po pierwszej infuzji komórek jednojądrzastych. Żaden z tych sześciu pacjentów nie miał genetycznego lub cytogenetycznego nawrotu podczas mediany obserwacji trwającej 461 dni (zakres od 260 do 709). Wykazano, że hematopoeza ma pochodzenie od dawcy w wyniku analizy chromosomu płciowego, analizy typu krwi lub wykazania utraty chromosomu markerowego. Ponadto, analiza PCR wszczepienia w Pacjent 2 (dane nie pokazane) i Pacjent 3 (Figura 2) wykazała, że ponad 99 procent hematopoezy było pochodzenia dawcy w czasie całkowitej remisji.
Trzech pacjentów z przyspieszoną CML nie weszło w remisję. Jednak pacjent 7 poprawił się, a jej liczba krwinek ustabilizowała się podczas leczenia mniejszą dawką interferonu alfa-2b. Pacjent 11 wycofał się z badania po dwóch infuzjach, aby otrzymać chemioterapię z powodu progresji do przełomu blastycznego. Stopień zaawansowania GVHD stopnia rozwiniętego u Pacjenta 4, ale nie miała odpowiedzi hematologicznej i zmarła w wyniku powikłań przełomu blastycznego i sepsy 50 dni po pierwszej infuzji.
Toksyczność
Ostra GVHD
Ostra GVHD rozwinęła u dziewięciu pacjentów mediana 32 dni (zakres od 22 do 87) po pierwszym wlewie (Tabela 2). Liczba infuzji nie uległa zmniejszeniu u żadnego pacjenta z powodu ostrej GVHD, chociaż ostra GVHD stopnia I rozwinęła się po tylko jednej infuzji u jednego pacjenta, który odpowiedział (Pacjent 8) (dodatkowe infuzje nie mogły być podane z powodu trudności w dostępie do żył w dawcy). Sześciu pacjentów miało ostrą GVHD stopnia I, a trzech pacjentów – stopień III. Wszyscy byli początkowo leczeni kortykosteroidami; trzech pacjentów wymagało dodatkowego leczenia cyklosporyną, a jeden pacjent wymagał dodatkowego leczenia azatiopryną. Jeden pacjent (pacjent 6) z ostrą GVHD stopnia III otrzymał również globulinę antyitocytarną i antagonistę receptora interleukiny 1, 24 z całkowitym ustąpieniem choroby
[podobne: ewa bilewska, porażenie nerwu strzałkowego, zioła na dnę moczanową ]